پاسی از شب برفت

ابر بی بار، برین بادیه دل

ظلمتی افگنده است

همه جا تاریک  و سرد

باد، بی تاب، وزیدن دارد

با همه جنگ دارد

گویی با خود خبری دارد سخت

جغد پیر برسر بام  دل من  قصد پریدن دارد

من مبهوتم و سرد

چشم ها یم ترک خورده و یخ

دیگر از بخشش و لطف " ملک " رعد و برق

خبری نیست که نیست

در سرای ناسوت تک و تنها مبهوت

در سویدای دلم نفس گرم فرشته دمیدن دارد

پاسی از شب برفت

ناگه از چشم فرشته شهاب رخشید

                                  دل شب روشن شد

رعد و برق نعره کنان رقصیدند

رعد با هیبت خود گفت:  که ای ! جغد سیاه

برو بر شاخ درخت تزویر

                         بنشین لانه بساز                                               

این سرا جای تو نیست

                              و تو ای ابر بریز

                               سیراب کن

                               آندو خشک چشمه ی این وادی  را

                               چشمه ها جوشیدند

                                گونه ها را  چه داغ پوشیدند

                               نغمه ی وحی فرشته سر شد

                                گفت برخیز ! به خود آی که من آمده ام

                                بگو !

این وادی من ، طور منست ، قلعه و سور منست

خلع نعلین بکن ، خذ قبسی

پا بیرون نه منشین در قفسی

تو از این پس، نفسی هارون موسی داری

ید بیضا داری

یأس و نومیدی به خود را ه مده

که در این شأن تو نیست و...

....................................

چون سروش باز ستاد از آهنگ

گرم و خندان شدم و مست و خدنگ

سرکشیدم نوا و هلهله ها

رفت از دل هوا  ومشغله ها

پاس از شب برفت

طارق از چهره نقاب اش بگشود

خبر از صبح می داد ...

خبر از شکر و سجود

باز من هستم و من

با جدالی که نکوست

باز مغرورم و سرد

منطقم باز به اندیشه ی تنهایی من میخندد

و چه غمناک مرا باز به خود میخواند !!!

 عقل و منطق، دل و احساس

باز باران

شب و تنهایی

و من .... ؟؟؟

آسمان باز به همراه دلم میبارد

و سبکبال مرا به فراسوی خودش میخواند

پای من لنگان است

منطقی سخت مرا با غرورم به زمین می آرد

باز من هستم و من

من و منطق؛ من و دل

در جدالی که نکوست

و در آشفتگی این لحظات

من چه تنهایم !!!

تو پیدای هویدای سروش ذات یکتایی

تو پیدا در دل ذره خروش و جوش دریایی

تو رنگ آن می رعنا  و معنای پر از  آوا

تو ازآن شش جهت آزاد همان دیروز وفردایی

امین پاکی مریم سکوت " فاطی زهرا "

شعور " آسی" فرعون و ققنوس مسیحایی

شفا و دارو و درمان ز تو درس وسبق گیرند

تو در احیای موتای مسیح و ید بیضایی

تو هم ظاهر و هم باطن تو هم زاهد وهم کاهن

تو  در میخانه و  مسجد و آهنگ کلیسایی

هراس ازگمرهی ننگ است اندرظلمت شب ها

تو حاضر دردل ظلمت وهرآن ،شمسی طلایی

تو سهل و ساده و آرام شناور در دل معنا

به چشم اهل حکمت با ز بر عرش معمایی

توهرگاه گم شوی در گم زجوشش بازایستد خم

به عیاران که گوید" قم"تو روح" شمس مولایی "

تو پیدایی هویدای سروش ذات یکتایی ...........

کمی با من مدارا کن کمی با من مدارا کن

که خود را با تو بشناسم من گم را تو پیدا کن

تو را از شب جدا کردم تو را از قصه اوردم

 نمیشد با تو برپاشم نمیشد از تو برگردم

نه از برگم، نه از جنگل؛ نه از باران، نه از شبنم 

نه آن ته مانده ی رودم، نه آن مریم ترین مریم

منم هم سقف دیروزی که عطر خانگی دارد

که دستان تو را باید به شام سفره بسپارد

اگر سختم اگر دشوار، اگر سیل مصیبت بار

اگر تلخم اگر بیمار، منم از عشق تو بسیار

منم هم خون و هم گریه که بغضش را به دریا داد

که از اوج پریدنها دراین ویرانه ها افتاد

کمی با من مدارا کن که خود را با تو بشناسم

صبوری کن تحمل کن من گم را تو پیدا کن

من گم را تو پیدا کن ...

عذابم ده عذابم ده

ز هجرانت کبابم  ده

ز اشک و خون شرابم ده

به بی مهری عتابم ده

عذابم ده، کبابم ده، شرابم ده ، عتابم ده 

                          چو آتش پیچ و تابم ده

گهی تو حاتم طائی

ودر بخشش چو دریایی

گهی در کل هویدای

و گه اکسیر کیمیایی

عذابم ده عذابم ده

در آن خلوت جوابم ده

به  رسوایی ثوابم  ده

در آتش پیچ و تابم ده

و آنسوی تر سرابم ده

                 یکباره به بند عشق پابستم کن

                                  از هر چه ز عشق خود تهیدستم کن

                                                   در عشق خودت نیست کن و هستم کن

                                                                                                               خواجه عبدالله انصاری

آیا تا به حال کنار بحر رفته ای !؟ ‏

عشق چون بحر است

هرگاه در ساحل آن فرود آیی تو را با ‏کمال احترام و وقار با نوازش امواج خود نگهمیدارد تا از ‏دور صفا و وسعت آنرا به تماشا بنشینی .‏

چون هوس مروارید کردی وخود را یکباره در آغوش آن ‏انداختی

تو را می بلعد و تو را برای رسیدن به مقصود در ‏اعماق اش فرو می برد

و آنگاه تو خود نیستی .

_{^{فرشته دوش به من الهام کرد ؛}}

_{^{صفر را هم عددی بشمارید؛ زآنکه به خود پیچیده از غیر رهیده و سر بر نکشیده .}}

_{^{همواره به دیگران ارزش می دهد وخود خالی است، نه قد دارد و نه  بر  نه سر و نه در ،گرد است و پیوسته از بند تعلق رسته .}}

_{^{بی ادعا، شأن جلوه را نشانه  رفته به}} یکتا _{^{،  چون او}} حی _{^{است و پیدا در 2 و 3 و 4 و 5 .. تا نا انتها .}}

_{^{1 چو کرد عزم تجلی ، صفر از ارزش بود خالی،  عیاروار به قمار خانه جهید و از بردش 10 شد پدید .}}

_{^{10 همه ی وجود و عکسی از حسن معبود و محرابی برای سجود .}}

_{^{صفرعیار، پرده بر کشید از رخ یار و شد ماندگار ..}}

_{^{صفر را هم عددی بشماریم !}}

کی رفته ای ز دل که تمنا کنم تو را

کی بوده ای نهفته که پیدا کنم تو را

غیبت نکرده ای که شوم طالب حضور

پنهان نگشته ای که هویدا کنم تو را

با صد هزار جلوه برون آمدی که من

با صد هزار دیده تماشا کنم تو را

بالای خود در آینه ی چشم من ببین

تا با خبر ز عالم بالا کنم تو  را

خواهم شبی نقاب ز رویت برافکنم

خورشید کعبه، ماه کلیسا کنم تو را

چشمم به صد مجاهده آئینه ساز شد

تا من به یک مشاهده شیدا کنم تو را

مستانه کاش در حرم و دیر بگذری

تا قبله گاه مؤمن و ترسا کنم تو را

زیبا شود به کارگاه عشق کار من

هر گه نظر به صورت زیبا کنم تو را

رسوای عالمی شدم از شور عاشقی

ترسم خدا نخواسته رسوا کنم تو را

                                                                                                       فروغی بسطامی

چگونه تو را بسرایم ؟؟؟

تو را نمیتوان سرود

                         تو را نمیتوان به بند جمله ای کشید

                                                                      نمیتوان برای چهره ات

                                                                                                      برای عمق آن نگاه

با خطوط و رنگ طرح ساده ای کشید

                                                آب را نمیتوان درون کاسه ریخت

                                                                                           نام رود را بر آن نهاد

ماه را نمیتوان

                   درون حوض دید و پا بر آن نهاد

                                                           رو به آسمان نهاد

                                                                                      ...